Obniżony nastrój, uczucie zobojętnienia, przygnębienie, smutek, napady lęku, brak zdolności do przezywania radości, problemy ze snem, apatia, zwolnienie tempa myślenia, izolacja od otoczenia, zaburzenia koncentracji, spadek wagi, zmniejszony apetyt, to tylko niektóre objawy depresji, jednej z najgroźniejszych chorób współczesności. Na jednej z najwyższych pozycji stawia ja fakt, ze z roku na rok coraz więcej osób zapada na tę dolegliwość. Według statystyk na depresję choruje już 25% ludności świata. Jest to ogromna liczba, a tak niezauważalna w otoczeniu. Nie wiadomo, czy sprawia to powszechnie panująca znieczulica, czy zapatrzenie się w swoje własne sprawy, a może brak czasu dla innych. Faktem jest, że nie zauważamy ludzi chorych na depresję, choć są tak blisko nas, a depresja to choroba wymagająca bezwzględnego wsparcia i pomocy ze strony bliskich. Najcięższe stany depresyjne prowadza nawet do samobójstw i to wcale nie, dlatego, że chory tak chce. Zaburzenia świadomości, myślenia i postrzegania świata stawiają go w roli człowieka bezwartościowego, kogoś nieprzydatnego, a jedyny sens, jaki widzi to własna śmierć. Osoba w takim stanie wymaga stałego wspierania, uświadamiania jej, że to tylko choroba, która jest wyleczalna, a chory nadal będzie mógł normalnie funkcjonować w społeczeństwie i pełnić role matki, żony czy funkcję zawodową. Leczenie depresji zwykle wymaga czasu. Samo podawanie leków daje efekty dopiero po kilku tygodniach, a często trzeba jeden lek odstawić na rzecz drugiego. Możliwość wyboru środków farmakologicznych jest spora, co daje pewność wyleczenia, ale z drugiej strony nie każdy posiada właściwą tolerancje na dany specyfik a to przedłuża leczenie. Istotna jest również psychoterapia, która uczy jak żyć z takim doświadczeniem i jak uniknąć nawrotów.
